Музей вёскі Шоці

Супрацоўнікі музея нядаўна пабывалі ў творчай камандзіроўцы. Даведаўшыся пра тое, што ў вёсцы Шоці намаганнямі...

Візіт пасольства Італьянскай Рэспублікі ў Глыбоцкі раён

Штогод 4 лістапада грамадзяне Італіі адзначаюць Дзень нацыянальнага адзінства і Узброеных Сіл – свята, прысвечанае...

Незвычайная знаходка

Стала ўжо добрай традыцыяй, калі знойдзеныя на гарышчах старых дамоў ці на прасторах інтэрнэт-аўкцыёнаў прадметы...

«Дарога памяці»

У верасні 2019 года на тэрыторыі Глыбоцкага раёна праходзіла акцыя памяці «Во славу общей Победы», прысвечаная 75-годдзю...

Пытанні IV тура квіз-марафона “Пра тую зямлю, дзе нарадзіўся ты”

Падыходзіць да фінішу гістарычны квіз-марафон “Пра тую зямлю, дзе нарадзіўся ты”, які на працягу апошніх месяцаў...

Навукова-практычная канферэнцыя "Беларусь, Глыбоцкі край і Эдвард Вайніловіч»

Навукова-практычная канферэнцыя "Беларусь, Глыбоцкі край і Эдвард Вайніловіч» прайшла ў Глыбокім 25 верасня 2020 года....

Адкуль карані Аляксандра Грына?

Знайсці адказ на гэта пытанне паспрабавалі ўдзельнікі велапрабега «Пунсовыя ветразі», прысвечанага 140-годдзю з дня...

Медаль "Праведнік Народаў Свету" Марыі КазачонакПраведнік Народаў Свету - ганаровае званне, якое прысвойваецца ў дзяржаве Ізраіль прадстаўнікам іншых народаў, якія ў перыяд Катастрофы ратавалі або садзейнічалі выратаванню яўрэяў.

(Кароткая яўрэйская энцыклапедыя, т. 9, с. 665)

Чалавек, які выратаваў адно жыццё, выратаваў усё чалавецтва.

(Словы з Талмуда, напісаныя на медалю "Праведнік Народаў Свету")

Марыя Казачонак з унучкай

 

Праведнік Казачонак Марыя выратавала Якава Сасновіка. Дваццацігадовая дзяўчына Марыя Казачонак да вайны працавала ў Круляўшчызне ў аптэцы, якая належала Сямёну Сасновіку. Калі пачалася вайна, Сасновік адправіў Марыю дадому, да бацькоў. Сям'я Сасновік перабралася ў в. Германавічы Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці. 11 жніўня 1941 г. у сына Сямёна Іосіфа нарадзіўся маленькі хлопчык - Янкель. Сасновікі, як спецыялісты, некаторы час жылі па-за гета, хоць добра разумелі, што гэта часовая з'ява. У 1942 годзе Сасновік разам з сябрамі сям'і, хутаранамі Рамейка, распрацавалі план. Яны папрасілі Марыю Казачонак узяць хлопчыка да сябе і прадставіць яго сваім сынам Янакам. Яна пагадзілася. Летам 1942 г. Марыя Казачонак з дзіцём перабралася ў дом сям'і Рамейка. Але суседка пазнала дзіцяці, і Марыя была вымушаная хавацца. Пачаліся доўгія тулянні Марыі Казачонак з маленькім Янкелем-Янакам-Якавам, якога яна любіла як роднага. Небяспека пагаршалася яшчэ тым, што хлопчык быў абрэзаны. Марыя пастаянна мяняла месца пражывання, хавалася на гарышчах, на балоце. Шмат разоў была разам з малым на мяжы гібелі. Хлопчык жыў у Марыі Казачонак да вызвалення Беларусі. Сям'і Сасновік удалося патрапіць да партызан і выжыць. Пасля вызвалення Марыя вярнула Якава бацькам. Марыя Казачонак выйшла замуж і пераехала ў г.п. Падсвілле Глыбоцкага раёна. У яе свая сям'я, але Марыя па-ранейшаму лічыць Якава сваім сынам. Званне «Праведніка Свету» было прысуджана ёй у 1996 годзе.

Праведнікі з в. Бабруйшчына Кучко Петранэла і Павел выратавалі сям'ю Блюменталь. Сям'я Блюменталь знаходзілася ў гета Вільні. Прадбачачы акцыі знішчэння, адзін з членаў сям'і звярнуўся да сястры Петранэлы Кучко, якую даўно ведаў, з просьбай схаваць сваіх родных у яе доме. Атрымаўшы станоўчы адказ, Дэбора Блюменталь, яе дачка Мікі, яе пляменніца і пляменнік Леон і Мирьям, а таксама Рахель Блюменталь беглі з Віленскага гета ў загадзя абумоўленае месца. Сястра Петранэлы сардэчна прыняла пяць яўрэйскіх уцекачоў, але праз некалькі дзён стала ясна, што яе кватэра - не надзейнае сховішча, суседзі маглі іх выдаць. Уцекачы пераехалі ў в. Бабруйшчына, дзе іх прыняла сям'я Кучко і схавала ў свінарніку ў двары фермы. Петранэла і Павел клапаціліся пра ўцекачоў, кармілі іх, забяспечвалі ўсім неабходным. Усе пяць членаў сям'і Блюменталь заставаліся ў Кучко да вызвалення ў ліпені 1944 г.
У 1988 г. Петранэле, а ў 2000 г. Паўлу Кучко было прысуджана званне «Праведнік Народаў Свету».

Мікіта і Яўгенія ГрыцПраведнікі Грыц Мікіта і Яўгенія з в. Угляне выратавалі Сямёна Фейгельмана. Сям'я Грыцоў пражывала на хутары, які знаходзіўся побач з лесам. Мікіта служыў у польскай арміі, трапіў у палон. Пасля вызвалення з палону ён працаваў лесніком. Яўгенія была хатняй гаспадыняй і займалася выхаваннем іх сына Вадзіма (1934 г.н.).
Раніцай 28 лютага 1942 г. фашысты акружылі Лепельскае гета. Людзей заганялі ў машыны і везлі на расстрэл у лес непадалёк ад в. Чарнаручча. Сямёну Фейгельману было 14 гадоў. Калі немцы адкрылі агонь, Сямён зваліўся ў снег. Потым доўга бег і толькі цудам застаўся жывы. Без дакументаў, без ежы ён доўга блукаў, абмарозіў рукі і ногі. У Глыбоцкім раёне яго падабраў Васіль Храмы і адвёў Сямёна да свайго сваяка - лесніка Мікіты Грыца. Сямёна вылечылі, зрабілі дакументы, прадставіўшы яго як свайго далёкага сваяка. Сям'я выдатна ведала, што хлопчык - яўрэй, але трымала гэта ў сакрэце да канца нямецкай акупацыі. Пакуль Сямён жыў у Грыцоў, ён працаваў пастухом і дапамагаў па гаспадарцы. Сямён Фейгельман (фота 1945 г.)Спаў ён у стайні побач з лесам, так што мог схавацца ад нямецкіх салдат, якія прыходзілі на хутар па дровы. Так працягвалася да вызвалення раёна ад фашыстаў. У ліпені 1944 г. Сямён пайшоў на фронт. Служыў у 54-м стралковым палку 25-й стралковай дывізіі. У маі 1945 г. старшы лейтэнант Фейгельман Сямён узнагароджаны медалём "За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.» Пасля вайны служыў у Северадзвінску. Загадам прэзідыума ВС СССР ад 05.11.1954 г. узнагароджаны медалём "За баявыя заслугі". Памёр 07.07.2018 г. Многія гады Сямён Фейгельман, адзіны выжыўшы з ўсёй сям'і, падтрымліваў блізкія адносіны з сям'ёй, якая выратавала яго. 13 чэрвеня 2004 г. Яд Вашэм удастоіў Мікіту і Яўгенію Грыц ганаровым званнем «Праведнік Народаў Свету».

Яніна і Ігнат Леановічы жылі ў вёсцы Зябкі, а Марыя і Канстанцін Сянкевіч, бацькі Яніны, жылі ў суседнім сяле Псуя. Гэтыя дзве польскія сем'і дапамагалі яўрэйскай сям'і Ітман у Зябках з першых дзён нямецкай акупацыі. Пасля таго, як немцы забілі Рафаіла Ітмана і яго старэйшага сына, застаўшыхся прадстаўнікоў сям'і адправілі ў гета м. Глыбокае. Неўзабаве сем'і Леановічаў і Сянкевічаў перавезлі ўдаву Ітмана, сямігадовага сына Шлому і дачок-падлеткаў Хану і Розу з гета Глыбокае ў Зябкі. Доўгі час хавалі іх у доме Сянкевічаў і, падчас крайняй небяспекі, перавозілі яўрэйскую сям'ю ў дом Леановічаў у Псую. Тры месяцы Ітманы хаваліся гэтымі двума сем'ямі, пакуль не далучыліся да партызанаў.
Пасля вайны шляхі яўрэяў і іх выратавальнікаў разышліся: Сянкевічы перасяліліся ў Польшчу, Леановічы засталіся ў Беларусі. Шлома Ітман іміграваў у Ізраіль, яго сястра Роза (пазней Лекач) у Швецыю, а Хана Ітман засталася ў Савецкім Саюзе. Усе яны падтрымлівалі сувязь адзін з адным на працягу многіх гадоў.
12 лютага 1991 года Яд Вашэм удастоіў Канстанціна Сянкевіча і яго жонку Марыю, а таксама Ігната Леановіча і яго жонку Яніну ганаровым званнем «Праведнік Народаў Свету».

Мы пачынаем публікацыю імёнаў нашых землякоў, прадстаўнікоў яўрэйскага народа, хто ўдзельнічаў у вайне з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і быў узнагароджаны. Інфармацыя пра аднаго з іх - Шпайера Мікалая Маркавіча размешчана ў раздзеле пра нашых знакамітых землякоў. Працягнем расказ аб яўрэях-героях.

Фейгін Данііл ІльічФейгін Данііл Ільіч 07.01.1907 (25.12.1906). Нарадзіўся ў м. Глыбокае. У жніўні 1941 года быў прызваны ў дзеючую армію Варонежскім ГВК. Капітан адміністрацыйнай службы ў складзе 8-ай Гвардзейскай Арміі. У канцы 1942 года ўзнагароджаны медалём “За абарону Сталінграда”. 23 студзеня 1944 года ўзнагароджаны медалём “За баявыя заслугі” за “выдатную і самаахвярную працу, якая забяспечыла выдатнае выкананне баявых заданняў камандавання ў справе забеспячэння частак арміі боепрыпасамі і ўзбраеннем”. Ва ўзнагародным лісце адзначана, што капітан Фейгін Данііл Ільіч у ходзе Сталінградскай аперацыі “сваёй сумленнай і самаадданай працай забяспечыў эвакуацыю боепрыпасаў і ўзбраення 62 Арміі на левы бераг Волгі”. 9 мая 1945 года капітан Фейгін Данііл Ільіч узнагароджаны медалём “За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.” Чарговую ўзнагароду - Ордэн Айчыннай вайны ІІ ступені, Данііл Ільіч атрымаў пасля заканчэння вайны (27.06.1945). (чытаць далей)

Сапожная майстэрня гетаНа адзінаццаты дзень вайны, 2 ліпеня 1941 года, на вуліцы пакінутага Чырвонай арміяй Глыбокага ўступілі нямецкія салдаты. Матарызаваныя часці Вермахта, не затрымліваючыся ў горадзе, імкнуліся на усход, але асобныя вайскоўцы, тым не менш, забягалі ў двары гараджан па ваду. Зайшлі яны і ў двор дома, дзе жыла сям’я 11-гадовага хлопчыка Барыса Глаза, папрасілі вады. Ім вынеслі вядро вады і далі кубак, але адзін з немцаў недаверліва запатрабаваў, каб гаспадары спачатку напаілі гэтай вадой сваіх дзяцей. Толькі пасля гэтага вайскоўцы пачалі піць самі, а потым, нічога не ўзяўшы, пакінулі двор. Такім вось спакойным выдалася першае знаёмства сям’і Барыса Глаза з акупантамі, і ў той момант хлопчык безумоўна не мог уявіць, што ўжо ў наступным месяцы яго маці Рахіль будзе расстраляна як супрацоўніца органаў савецкай улады, а праз два гады падчас знішчэння гета загінуць яго бацька і сястра.

Выраб дарожных указальнікаў у адной з майстэрняў гетаГэта адбудзецца ў жніўні 1943 года, а тады летам 41-га, глыбачане, і ў тым ліку мясцовыя яўрэі, спрабавалі прыстасавацца да новай рэчаіснасці. Глыбоцкім яўрэям, аднак, вярнуцца да ранейшага жыцця было ўжо не магчыма. У канцы верасня (па іншых звестках у кастрычніку) першага года вайны па загаду акружнога камісара Паўля Гахмана ўсе глыбоцкія яўрэі былі вымушаны перасяліцца ў гета, пад якое адвялі паўночна-заходнюю частку горада. Усходняй мяжой гета з’яўлялася вуліца Ломжынская (сучасная вул. Энгельса), паўднёвай – вуліца Віленская (у наш час участак вул. Леніна ад заходняга ўскрайку горада да Цэнтральнай плошчы). Ад іншых вуліц з восені 1942 года яно было ізалявана драўляным заборам з калючым дротам.

Сярод знакамітых асоб зямлі Глыбоцкай трэба ўспомніць і пра многіх прадстаўнікоў былой яўрэйскай абшчыны Глыбокага. Бо гэта тыя людзі, хто зрабіў значны ўклад у гісторыю сваёй малой радзімы, заняўшы ганаровае месца сярод іншых выдатных асоб нашага краю. Пазнаёміцца з імі вы можаце на старонках нашага сайта.

Вялікую ролю ў грамадска-рэлігійным жыцці яўрэйскага народа сыгралі выхадцы зямлі Глыбоцкай - Шмуель Магілевер і Бернард Берзон.

Бернанд БерзонБернард Берзон - яўрэйскі грамадскі і рэлігійны дзеяч, рабін.

Нарадзіўся ў 1913 годзе ў мястэчку Пліса Віленскай губерні). У 1925 годзе пераехаў з сям'ёй у ЗША. У 1935 годзе скончыў Ешыву-універсітэт (старэйшая і найбуйнейшая яўрэйская вышэйшая навучальная ўстанова ў ЗША). Быў прэзідэнтам Савета рабінаў Амерыкі (1970 - 1972), старшынёй Асацыяцыі выпускнікоў Ешывы-універсітэта (1966 - 1968), віцэ-прэзідэнтам рэлігійных сіяністаў Амерыкі (1971 - 1973). З 1939 года Берзон з'яўляўся духоўным лідэрам абшчыны Ахават Ісраэль у Брукліне.

Займаўся свецкімі навукамі - у Універсітэце Мэна (ЗША) атрымаў ступень магістра эканомікі. З 1982 года і на працягу сямі гадоў пражываў у Ізраілі, пасля чаго вярнуўся ў ЗША. Памёр 15 мая 1982 года.

 

Шамуэль МагілеверШмуэль Магілевер - яўрэйскі рэлігійны і грамадскі дзеяч.

Нарадзіўся ў 1824 годзе ў мястэчку Глыбокае Віленскай губерні ў сям'і рабіна. Вучыўся ў Валожынскай ешыве, дзе ў 1843 годзе атрымаў званне рабіна. У перыяд з 1848 па 1883 год паслядоўна быў рабінам у Глыбокім, Шакяе, Сувалках, Радаме. З 1881 года супрацоўнічаў з сіянісцкім рухам. У 1882 годзе выправіўся ў Нямеччыну і Францыю з мэтай пошуку спонсараў для падтрымкі яўрэйскіх калоній у Палестыне.

У 1883 годзе Шмуэль Магілевер стаў рабінам Беластока. Заклікаў яўрэяў перасяляцца ў яўрэйскую калонію Петах-Тыква ў Палестыне, заснаваў у Беластоку рабінскую школу і крэдытнае таварыства. Быў адным з ініцыятараў стварэння сіянісцкай арганізацыі Хавевей Цыён, з 1988 года з'яўляўся яе прэзідэнтам. На Першым Сіянісцкім кангрэсе ў 1897 годзе Магілевер быў абраны адным з чатырох кіраўнікоў, адказных за дзейнасць Сіянісцкай арганізацыі ў Расіі. Памёр 10 чэрвеня 1898 года ў Беластоку. У 1991 годзе яго астанкі былі перавезены ў Ізраіль.

 

"Глыбокае: Памяць пра яўрэйскае мястэчка"У 2017 годзе ў маскоўскім выдавецтве была надрукавана кніга "Глыбокае: Памяць пра яўрэйскае мястэчка". Яна аб'яднала ў сабе дадзеныя вуснай гісторыі, фальклору і этнаграфіі, эпіграфікі, архіўныя матэрыялы пра жыццё яўрэяў мястэчка Глыбокае ў Заходняй Беларусі, сабраныя як падчас школы-экспедыцыі Цэнтра "Сэфер" і Цэнтра славяна-юдаікі Інстытута славяназнаўства РАН (22-30 ліпеня 2015 г.), так і ў ходзе архіўных пошукаў. Удзельнікі школы-экспедыцыі ля будынка музея (Глыбокае. 2015 г)Кніга стала вопытам рэканструкцыі "яўрэйскай гісторыі" былых беларускіх мястэчак. Хочацца верыць, што выданне, прысвечанае яўрэйскаму Глыбокаму, гісторыі міжэтнічных кантактаў, якія захавалі ў народнай памяці і помніках матэрыяльнай культуры, будзе запатрабаванае як спецыялістамі (гісторыкамі, этнографамі, фалькларыстамі), так і шырокім колам чытачоў, неабыякавым да гісторыі яўрэйскага народа і яго культурных традыцый.

Больш за шэсць стагоддзяў на Беларусі жывуць татары. Яны з'явіліся на тэрыторыі ВКЛ яшчэ ў часы князя Вітаўта. Ужо ў XVI стагоддзі татары жылі ў Ашмянскім павеце Віленскага ваяводства, а значыць на тэрыторыі сучаснай Глыбоччыны. Гістарычныя дакументы не падаюць звестак пра пражыванне іх у Глыбокім да 2-й паловы XIX стагоддзя. Верагодна, татарская калонія з'явілася тут толькі пасля 1850-х гадоў.

Глыбоцкія татары-гарбары (фота 1930-х гг)Жылі татары ў Глыбокім, у асноўным, на вуліцы, якая пазней атрымала назву Татарскай, а таксама ў навакольных вёсках (Мядзвёдкі, Ракаўцы, Абруб-Беразвецкі). Асноўным заняткам татараў, якія жылі на Беларусі, было агародніцтва, рамізніцтва, дубленне скур (гарбарства), выраб саф’яну, а ў сельскай мясцовасці – земляробства і жывёлагадоўля. Асноўны занятак глыбоцкіх татараў – гарбарства. У Глыбокім яны мелі ўласныя гарбарні або працавалі ў майстэрнях гарбароў-яўрэяў. Размяшчаліся майстэрні на вуліцах Дуброва, Кракаўская і Віленская, дзе майстры-татары апрацоўвалі скуры, з якіх потым шылі зімовае адзенне. Да канца XIX стагоддзя ў Глыбокім было 16 гарбарных майстэрняў.

Татарскі малітоўны дом у Глыбокім (фота з кнігі L. Kryczyński "O Tatarach rzemieślnikach w Polsce". Lud. 1932, t. XIДа 1914 года глыбоцкія татары належалі да абшчыны ў Відзах, а пасля Першай сусветнай вайны - да докшыцкай мусульманскай абшчыны. У 1931 годзе глыбоцкімі татарамі быў пабудаваны ўласны малітоўны дом на зямлі, якую падараваў Аляксандр Канапацкі. Пры яго будаўніцтве на вуліцы Татарскай (сучасная вул. Школьная), былі выкарыстаны бярвенні былой гаспадарчай пабудовы з вёскі Хоцькі. Гэта быў драўляны прамавугольны зруб, накрыты гонтавым дахам. На вулічным фасадзе меўся невялікі ганак на 4 слупах, накрыты дахам, і з мусульманскім паўмесяцам на шчыце. На бакавых фасадах было па два акны, і чатыры - на вулічным фасадзе.

Гістарычны экскурс ад навуковага супрацоўніка музея77 гадоў таму адбылася падзея, якая назаўжды змяніла культурнае аблічча нашага горада -- у жніўні 1943 года нямецка-фашысцкія захопнікі знішчылі гета ў Глыбокім, у якім знаходзілася каля пяці тысяч чалавек. Выжыць у той бойні змаглі зусім нямногія, а адна са старэйшых яўрэйскіх абшчын нашай краіны спыніла сваё існаванне.
Мітынг на месцы трагедыі ў Глыбокім (2020 год)Штогод у Глыбокім праводзяцца жалобныя мерапрыемствы, прысвечаныя гэтым сумным падзеям. 2020 год не стаў выключэннем - 18 жніўня каля брацкай магілы на вуліцы Чкалава прайшоў жалобны мітынг, у якім удзельнічалі многія неабыякавыя жыхары нашага горада. У мітынгу прынялі ўдзел і супрацоўнікі музея, падрыхтаваўшы невялікі экскурс у гісторыю яўрэйскай абшчыны Глыбокага.
Удзельнікі мітынгу ўшанавалі памяць хвілінай маўчання і ўскладаннем кветак да брацкай магілы.

У скверы знакамітых землякоў18 чэрвеня 2020 года для Глыбокага было адзначана даволі заўважнай падзеяй – горад сустракаў Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Дзяржавы Ізраіль Алона Шогама разам з удзельнікамі прома-тура “Страчаны рай: жыццё і катастрофа беларускіх штэтлаў”. Дадзены прома-тур, падрыхтаваны Нацыянальным агенцтвам па турызму, накіраваны на знаёмства з жыццём былых яўрэйскіх мястэчак, наведванне музеяў і мемарыяльных комплексаў, пахаванняў і памятных месцаў, звязаных з гісторыяй яўрэйскага насельніцтва Глыбоцкага, Докшыцкага і Ушацкага раёнаў.

У Глыбокім жа ў гэты дзень да згаданых мерапрыемстваў дадалося яшчэ адно – урачыстае адкрыццё памятнага знака на месцы, дзе раней размяшчаўся сінагагальны комплекс яўрэйскай абшчыны. Пасля адкрыцця памятнага знака ўсе ўдзельнікі прома-тура разам з ізраільскім паслом накіраваліся на знаёмства з горадам і яго славутасцямі, а таксама наведалі мемарыяльныя месцы, дзе пахаваны ахвяры Вялікай Айчыннай вайны. На працягу ўсяго маршрута гасцей суправаджалі навуковыя супрацоўнікі нашага музея Аляксандр Хайноўскі і Ігар Фёдараў, якія распавялі ім нямала цікавых гісторый з глыбоцкай мінуўшчыны.

Ля бюста Эліэзера Бен-ЯгудыЭкскурсія па горадзе пачалася на беразе возера Глыбокае (сучасная назва Кагальнае) і прадоўжылася на Цэнтральнай плошчы (былая Базарная). Затым госці наведалі сквер славутых землякоў і затрымаліся ля бюста бацькі сучаснага іўрыта - Эліэзера Бен-Ягуды. Удзельнікі прома-тура ўсклалі кветкі на мемарыяльным комплексе “Барок”, запалілі лампады на месцы масавага расстрэлу глыбоцкіх яўрэяў і прынялі ўдзел у мітынгу на брацкай магіле вязняў глыбоцкага гета. Апошнім месцам маршруту ў Глыбокім сталі старыя яўрэйскія могілкі, дзе госці на свае вочы пабачылі адно са старэйшых на Беларусі надмагілляў, што датуецца 1708 годам.

Будзем спадзявацца, што азначаны візіт стане падмуркам новага папулярнага турыстычнага маршрута, бо для гасцей з Ізраіля, як і для ўсіх, хто цікавіцца яўрэйскай тэматыкай, у Глыбокім ёсць што паглядзець.

Падарунак музеюГосці з Амерыкі ля помніка заснавальніка сучаснага іўрытаГлыбоцкі гісторыка-этнаграфічны музей з'яўляецца захавальнікам старажытнасцей і гісторыі горада. Таму не дзіўна, што інфармацыяй пра мінулае рэгіёна часам прыходзяць падзяліцца самі людзі, карані якіх з Глыбокага. Менавіта так адбылося ў адзін з чэрвеньскіх дзён, калі нечакана зазірнулі ў музей госці з Амерыкі – прэзідэнт арганізацыі «Сябры яўрэяў Докшыц» Аарон Гінзбург і прафесар Універсітэта Паўднёвай Каліфорніі Геля Франк. Яны прыехалі ў горад у пошуках інфармацыі пра сваіх продкаў, каб наведаць старадаўнія могілкі і месцы, звязаныя з яўрэйскай гісторыяй.
Госці падарылі музею кнігу «Докшыцы-Параф'янава. Кніга памяці», дзе, у тым ліку, надаецца ўвага і гісторыі яўрэйскай абшчыны Глыбокага. Паважаныя госці пазнаёміліся з нашым горадам у рамках нядаўна распрацаванага экскурсійнага маршрута «Вандроўка па яўрэйскаму мястэчку».