Дата каляндара

15 студзеня спаўняецца 82 гады з дня ўтварэння Глыбоцкага раёна. Гэта не проста памятная дата, але і добрая нагода...

У будучыню разам

4 студзеня 2022 года ў калектыве нашай установы адбылася дыялогавая пляцоўка па абмеркаванні праекта змяненняў і...

З Новым 2022 годам!!!

Супрацоўнікі нашага музея падрыхтавалі навагоднія пажаданні на аснове асабістага і працоўнага вопыту. З Новым годам...

Першыя дзіцячыя партызанскія чытанні

Снежань 1942-га – асаблівая дата ў гісторыі г.п. Бягомль. Партызаны брыгады "Жалязняк" у выніку двухдзённай аблогі і...

За навагоднім настроем - у музей!

Напярэдадні навагодніх святаў запрашаем вас далучыцца да нашай PR-акцыі "Навагодні сюрпрыз у музеі"! ...

Сучасныя тэхналогіі на службе гісторыі

У нашым музеі з'явіўся новы прыемны бонус для індывідуальных наведвальнікаў – QR-коды. З іх дапамогай любы ахвочы на...

Дыялог з кіраўніцтвам адбыўся

Начальнік упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама Падгурскі Пётр Мікалаевіч правёў асабісты прыём грамадзян,...

Пячора на беразе возера ГінькаваКарставыя пячоры - гэта дзіўныя тварэння прыроды. Прыгажосць многіх карставых пячор здзіўляе, і бывае цяжка паверыць, што ўсё гэта хараство стварыла звычайная вада, растварыўшы горныя пароды. Карст - так называюць прыродныя з'явы, звязаныя з растварэннем вадой горных парод. Гэтым жа словам пазначаюць і розныя формы рэльефу, якія ўтвараюцца толькі ў месцах распаўсюджвання растваральных парод: вапнякоў, даламітаў, гіпсаў, каменнай солі ...

«Працуючы» над стварэннем карставай «архітэктуры», вада, перш за ўсё, пранікае ў вялікія і малыя расколіны на паверхні зямлі; затым, прабраўшыся туды, усё глыбей размывае пароду, растварае і выносіць дробныя яе часцінкі. Дапамагаюць і саюзнікі па разбуральнай працы - сонца і вецер. І вось - вонкава моцная зямная паверхня паступова пачынае змяняцца, у ёй ўзнікаюць правалы... Вада упэўнена адшуквае дарогу ўніз, у зямныя нетры. Можна толькі пазайздросціць настойлівасці, з якой дажджавыя і талыя снегавыя воды кропля за кропляй пранікаюць у драбнюткія шчылінкі, свідруючы з часам вертыкальныя каналы. Праходзяць гады, працякаюць стагоддзі, павольна праплываюць тысячагоддзя; пад нястомным націскам вады тоненькія каналы паступова паглыбляюцца, пашыраюцца, ператвараючыся ў натуральныя шахты і студні, куды, нарэшце, можа пракрасціся чалавек. Калі на шляху падземных патокаў сустракаюцца пласты слабарастваральных горных парод, вада таксама «не губляецца», - яна змяняе свой маршрут, імкнучыся адшукаць слабае месца ў горнай тоўшчы.

Кожная мясцовасць мае сваю адметнасць. Наша Глыбоччына можа пахваліцца старэйшымі помнікамі архітэктуры, знакамітымі таленавітымі людзьмі, а таксама музеем прыроды, створаным пры дапамозе майстэрства і фантазіі чалавечага розуму.

ДэндрасадДэндралагічны сад Глыбоцкага лясгаса ўваходзіць у лік помнікаў прыроды рэспубліканскага значэння. Сёння мы можам гаварыць пра актыўнае развіццё турызму ў нашым рэгіёне -- сюды прыбываюць наведвальнікі з розных гарадоў Беларусі, прыязджаюць лесаводы нашай і іншых краін. Гэты куточак прыроды, любоўна створаны рукамі чалавека, выклікае захапленне і павагу.

Ідэя стварэння дэндралагічнага сада ("дэндра" з грэчаскай мовы перакладаецца як "дрэва") узнікла ў спецыялістаў лясгаса ў 50-х гадах мінулага стагоддзя – дырэктара І.А. Лознікава, галоўнага ляснічага А.М. Чульбы, ляснічага С.І. Ціханчыка і інжынера лясных культур Віктара Антонавіча Ламакі. Апошні па праву лічыцца бацькам Глыбоцкага дэндрарыя. Ён аддаў сэрца, розум, натхненне дрэўцам-чужынцам і рабіў усё, каб яны адчулі сябе на Глыбоччыне ўтульна.

Нарадзіўся Віктар Антонавіч Ламака 29 жніўня 1910 года ў в. Дубіцкая Слабада Мінскага раёна. Выхоўваўся ў шматдзетнай сялянскай сям'і. Рана застаўся без бацькі. Калі Віктар вучыўся ў Магілёўскім землеўпарадкавальным тэхнікуме, ён вымушаны быў працаваць, бо трэба было дапамагаць маці. Пасля заканчэння тэхнікума ў 1930 годзе пачаў працоўную дзейнасць землеўпарадчыкам Камарынскага райземаддзела Палескай вобласці. Потым служыў у радах Чырвонай Арміі, але жаданне вучыцца надалей ніколі не пакідала Віктара Антонавіча. У 25 год ён паступіў у Беларускі лесатэхнічны інстытут імя С.М.Кірава. У 1940 годзе, атрымаўшы дыплом з адзнакай і рэкамендацыю для паступлення ў аспірантуру, ён абраў для сябе працоўны шлях, працаваў на пасадзе таксатара аднаго з леспрамгасаў колішняй Беластоцкай вобласці. У 1944 годзе быў вывезены на прымусовыя работы ў Германію. У лютым 1945 года прызваны ў Чырвоную армію. У складзе 1-га Беларускага фронту ўдзельнічаў у баях за Берлін, атрымаў раненне і на гэтым вайна для Віктара Антонавіча скончылася.