Назвалі пераможцаў абласнога этапу конкурсу “Жанчына года - 2020”

У Віцебску падвялі вынікі абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу "Жанчына года - 2020», які штогод праводзіцца...

Па выніках працы

Калегія ўпраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама прайшла ў Оршы 26 лютага 2021 года. На ёй былі падведзены вынікі працы...

Новая выстава ў музеі

З 15 лютага 2021 года ў выставачнай зале нашага музея пачала работу выстава «7 нот або музейная гама», прысвечаная 115-годдзю...

На сувязі ізраільскі Кір'ят-Бялік

27 студзеня, у Міжнародны дзень памяці ахвяраў Халакосту, гарады-пабрацімы Глыбокае і ізраільскі Кір'ят-Бялік правялі па...

Міжнародны дзень памяці ахвяр Халакоста

26 студзеня 2021 года ў Глыбоцкім дзяржаўным прафесійным ліцэі адбыўся адкрыты дыялог “Жыць, каб памятаць”, арганізаваны...

Да юбілейнай даты

Гістарычны дыялог «Сімвалы майго горада» правялі супрацоўнікі музея з моладдзю Глыбоччыны. Мерапрыемства,...

З Новым Годам і Нараджэннем Хрыстовым!

Паважаныя наведвальнікі нашага сайта. Віншуем Вас з надыходзячымі святамі! Жадаем моцнага здароўя і ўпэўненых пазіцый...

Пячора на беразе возера ГінькаваКарставыя пячоры - гэта дзіўныя тварэння прыроды. Прыгажосць многіх карставых пячор здзіўляе, і бывае цяжка паверыць, што ўсё гэта хараство стварыла звычайная вада, растварыўшы горныя пароды. Карст - так называюць прыродныя з'явы, звязаныя з растварэннем вадой горных парод. Гэтым жа словам пазначаюць і розныя формы рэльефу, якія ўтвараюцца толькі ў месцах распаўсюджвання растваральных парод: вапнякоў, даламітаў, гіпсаў, каменнай солі ...

«Працуючы» над стварэннем карставай «архітэктуры», вада, перш за ўсё, пранікае ў вялікія і малыя расколіны на паверхні зямлі; затым, прабраўшыся туды, усё глыбей размывае пароду, растварае і выносіць дробныя яе часцінкі. Дапамагаюць і саюзнікі па разбуральнай працы - сонца і вецер. І вось - вонкава моцная зямная паверхня паступова пачынае змяняцца, у ёй ўзнікаюць правалы... Вада упэўнена адшуквае дарогу ўніз, у зямныя нетры. Можна толькі пазайздросціць настойлівасці, з якой дажджавыя і талыя снегавыя воды кропля за кропляй пранікаюць у драбнюткія шчылінкі, свідруючы з часам вертыкальныя каналы. Праходзяць гады, працякаюць стагоддзі, павольна праплываюць тысячагоддзя; пад нястомным націскам вады тоненькія каналы паступова паглыбляюцца, пашыраюцца, ператвараючыся ў натуральныя шахты і студні, куды, нарэшце, можа пракрасціся чалавек. Калі на шляху падземных патокаў сустракаюцца пласты слабарастваральных горных парод, вада таксама «не губляецца», - яна змяняе свой маршрут, імкнучыся адшукаць слабае месца ў горнай тоўшчы.

Кожная мясцовасць мае сваю адметнасць. Наша Глыбоччына можа пахваліцца старэйшымі помнікамі архітэктуры, знакамітымі таленавітымі людзьмі, а таксама музеем прыроды, створаным пры дапамозе майстэрства і фантазіі чалавечага розуму.

ДэндрасадДэндралагічны сад Глыбоцкага лясгаса ўваходзіць у лік помнікаў прыроды рэспубліканскага значэння. Сёння мы можам гаварыць пра актыўнае развіццё турызму ў нашым рэгіёне -- сюды прыбываюць наведвальнікі з розных гарадоў Беларусі, прыязджаюць лесаводы нашай і іншых краін. Гэты куточак прыроды, любоўна створаны рукамі чалавека, выклікае захапленне і павагу.

Ідэя стварэння дэндралагічнага сада ("дэндра" з грэчаскай мовы перакладаецца як "дрэва") узнікла ў спецыялістаў лясгаса ў 50-х гадах мінулага стагоддзя – дырэктара І.А. Лознікава, галоўнага ляснічага А.М. Чульбы, ляснічага С.І. Ціханчыка і інжынера лясных культур Віктара Антонавіча Ламакі. Апошні па праву лічыцца бацькам Глыбоцкага дэндрарыя. Ён аддаў сэрца, розум, натхненне дрэўцам-чужынцам і рабіў усё, каб яны адчулі сябе на Глыбоччыне ўтульна.

Нарадзіўся Віктар Антонавіч Ламака 29 жніўня 1910 года ў в. Дубіцкая Слабада Мінскага раёна. Выхоўваўся ў шматдзетнай сялянскай сям'і. Рана застаўся без бацькі. Калі Віктар вучыўся ў Магілёўскім землеўпарадкавальным тэхнікуме, ён вымушаны быў працаваць, бо трэба было дапамагаць маці. Пасля заканчэння тэхнікума ў 1930 годзе пачаў працоўную дзейнасць землеўпарадчыкам Камарынскага райземаддзела Палескай вобласці. Потым служыў у радах Чырвонай Арміі, але жаданне вучыцца надалей ніколі не пакідала Віктара Антонавіча. У 25 год ён паступіў у Беларускі лесатэхнічны інстытут імя С.М.Кірава. У 1940 годзе, атрымаўшы дыплом з адзнакай і рэкамендацыю для паступлення ў аспірантуру, ён абраў для сябе працоўны шлях, працаваў на пасадзе таксатара аднаго з леспрамгасаў колішняй Беластоцкай вобласці. У 1944 годзе быў вывезены на прымусовыя работы ў Германію. У лютым 1945 года прызваны ў Чырвоную армію. У складзе 1-га Беларускага фронту ўдзельнічаў у баях за Берлін, атрымаў раненне і на гэтым вайна для Віктара Антонавіча скончылася.