"Зімовы маршрут" працягваецца...

30 студзеня 2023 года наш горад сустракаў удзельнікаў рэспубліканскага патрыятычнага працоўнага праекта Беларускага...

На сувязі горад-пабрацім

Напярэдадні Міжнароднага дня памяці ахвяр Халакоста, гарады-пабрацімы Глыбокае (Беларусь) і Кір'ят-Бялік (Ізраіль)...

Супрацоўнікі музея правялі дыялогавую пляцоўку

У дні святкавання 85-годдзя Віцебскай вобласці наш музей правёў дыялогавую пляцоўку "Гісторыя Віцебскай вобласці: лічбы,...

Кантактны заапарк "Церамок" запрашае...

У кантактным заапарку, які размясціўся ў сценах нашага музея, дзеці і дарослыя змогуць гладзіць жывёл, карміць, трымаць...

Запрашаем на выставу!

Для многіх жыхароў Беларусі старэйшага ўзросту эпоха Савецкага Саюза, што сышоў у нябыт больш 30 год назад, застаецца ў...

У гасцях у дамавіка

У дні зімовых школьных канікулаў у музеі быў арганізаваны і праведзены калядны квэст "У гасцях у дамавіка", у якім...

Калядныя падарункі

Кароткія снежаньскія дзянькі напярэдадні Калядаў і Новага года – гэта той непаўторны час, ад якога заўжды чакаеш...

Пячора на беразе возера ГінькаваКарставыя пячоры - гэта дзіўныя тварэння прыроды. Прыгажосць многіх карставых пячор здзіўляе, і бывае цяжка паверыць, што ўсё гэта хараство стварыла звычайная вада, растварыўшы горныя пароды. Карст - так называюць прыродныя з'явы, звязаныя з растварэннем вадой горных парод. Гэтым жа словам пазначаюць і розныя формы рэльефу, якія ўтвараюцца толькі ў месцах распаўсюджвання растваральных парод: вапнякоў, даламітаў, гіпсаў, каменнай солі ...

«Працуючы» над стварэннем карставай «архітэктуры», вада, перш за ўсё, пранікае ў вялікія і малыя расколіны на паверхні зямлі; затым, прабраўшыся туды, усё глыбей размывае пароду, растварае і выносіць дробныя яе часцінкі. Дапамагаюць і саюзнікі па разбуральнай працы - сонца і вецер. І вось - вонкава моцная зямная паверхня паступова пачынае змяняцца, у ёй ўзнікаюць правалы... Вада упэўнена адшуквае дарогу ўніз, у зямныя нетры. Можна толькі пазайздросціць настойлівасці, з якой дажджавыя і талыя снегавыя воды кропля за кропляй пранікаюць у драбнюткія шчылінкі, свідруючы з часам вертыкальныя каналы. Праходзяць гады, працякаюць стагоддзі, павольна праплываюць тысячагоддзя; пад нястомным націскам вады тоненькія каналы паступова паглыбляюцца, пашыраюцца, ператвараючыся ў натуральныя шахты і студні, куды, нарэшце, можа пракрасціся чалавек. Калі на шляху падземных патокаў сустракаюцца пласты слабарастваральных горных парод, вада таксама «не губляецца», - яна змяняе свой маршрут, імкнучыся адшукаць слабае месца ў горнай тоўшчы.

Кожная мясцовасць мае сваю адметнасць. Наша Глыбоччына можа пахваліцца старэйшымі помнікамі архітэктуры, знакамітымі таленавітымі людзьмі, а таксама музеем прыроды, створаным пры дапамозе майстэрства і фантазіі чалавечага розуму.

ДэндрасадДэндралагічны сад Глыбоцкага лясгаса ўваходзіць у лік помнікаў прыроды рэспубліканскага значэння. Сёння мы можам гаварыць пра актыўнае развіццё турызму ў нашым рэгіёне -- сюды прыбываюць наведвальнікі з розных гарадоў Беларусі, прыязджаюць лесаводы нашай і іншых краін. Гэты куточак прыроды, любоўна створаны рукамі чалавека, выклікае захапленне і павагу.

Ідэя стварэння дэндралагічнага сада ("дэндра" з грэчаскай мовы перакладаецца як "дрэва") узнікла ў спецыялістаў лясгаса ў 50-х гадах мінулага стагоддзя – дырэктара І.А. Лознікава, галоўнага ляснічага А.М. Чульбы, ляснічага С.І. Ціханчыка і інжынера лясных культур Віктара Антонавіча Ламакі. Апошні па праву лічыцца бацькам Глыбоцкага дэндрарыя. Ён аддаў сэрца, розум, натхненне дрэўцам-чужынцам і рабіў усё, каб яны адчулі сябе на Глыбоччыне ўтульна.

Нарадзіўся Віктар Антонавіч Ламака 29 жніўня 1910 года ў в. Дубіцкая Слабада Мінскага раёна. Выхоўваўся ў шматдзетнай сялянскай сям'і. Рана застаўся без бацькі. Калі Віктар вучыўся ў Магілёўскім землеўпарадкавальным тэхнікуме, ён вымушаны быў працаваць, бо трэба было дапамагаць маці. Пасля заканчэння тэхнікума ў 1930 годзе пачаў працоўную дзейнасць землеўпарадчыкам Камарынскага райземаддзела Палескай вобласці. Потым служыў у радах Чырвонай Арміі, але жаданне вучыцца надалей ніколі не пакідала Віктара Антонавіча. У 25 год ён паступіў у Беларускі лесатэхнічны інстытут імя С.М.Кірава. У 1940 годзе, атрымаўшы дыплом з адзнакай і рэкамендацыю для паступлення ў аспірантуру, ён абраў для сябе працоўны шлях, працаваў на пасадзе таксатара аднаго з леспрамгасаў колішняй Беластоцкай вобласці. У 1944 годзе быў вывезены на прымусовыя работы ў Германію. У лютым 1945 года прызваны ў Чырвоную армію. У складзе 1-га Беларускага фронту ўдзельнічаў у баях за Берлін, атрымаў раненне і на гэтым вайна для Віктара Антонавіча скончылася.