Цікавая знаходка

9 лістапада 2018 года ў 13.00 завяршыўся інтэрнэт-аўкцыён, на якім за 1 200 € быў прададзены лот № 169 «YAZEP NARTSYZAVICH DRAZDOVICH 1888 Punki - 1954...

Пасланне нашчадкам

Урачыстая перадача паслання будучым пакаленням Беларусі адбылася ў Глыбокім у рамках святкавання Дня народнага...

«Беларусь. Глыбоччына. Радзіма. Нам ёсць чым ганарыцца!»

15 верасня 2021 года, напярэдадні Дня народнага яднання, у музеі прайшла гістарычная гадзіна пад назвай «Беларусь....

17 верасня ў Беларусі будзе адзначацца Дзень народнага адзінства

У адпаведнасці з Указам Кіраўніка дзяржавы ад 7 чэрвеня 2021 года № 206 у Беларусі заснавана дзяржаўнае свята Дзень...

Успамінаючы Афганістан

У апошнія тыдні ўвага ўсяго свету прыкавана да падзей, што развіваюцца ў Афганістане. У Беларусі да іх ставяцца...

136 старонак гісторыі, праўды і болю...

20 жніўня 2021 года ў Глыбокім прайшоў Дзень памяці. У гэты дзень у цэнтральнай раённай бібліятэцы прайшла прэзентацыя...

Сенсацыйная знаходка!

На сайце агенцтва Карла Хеффкеса, якое валодае найбуйнейшым у свеце запасам прыватных фільмаў з 1900 па 1945 год,...

Алесь ДубровічСапраўднае імя - Аляксей Рыгоравіч Рэдзька. Пісьменнік, палітычны дзеяч.

Нарадзіўся ў 1910 годзе ў вёсцы Каралевічы Дзісенскага павета Віленскай губерні. Пасля таго, як скончыў вясковую школу, займаўся самаадукацыяй. Рана пачаў прымаць удзел у рэвалюцыйнай барацьбе. У 1933 годзе быў удзельнікам I нелегальнага з'езду заходнебеларускіх пісьменнікаў, адзін з ініцыятараў стварэння літаратурнага фронту сялянска-рабочых пісьменнікаў Заходняй Беларусі.

Друкавацца пачаў у 1928 годзе ў прагрэсіўнай газеце “Доля працы”. У 1933 годзе апублікаваны яго першы верш “Беларусь”. У сваім вершы "Мы" малады паэт сцвярджаў: "Натхненне нашае ў змаганні за шчасце новага жыцця". У 1934 годзе працаваў у часопісе "Літаратурная старонка", які быў легальным камуністычным выданнем у Вільні і вакол яго гуртаваліся рэвалюцыйна настроеныя літаратары. У гэтым выданні надрукавана "Дэкларацыя трупы паэтаў да ўcix пісьменнікаў Заходняй Беларусі". У групу пісьменніка, якія падпісалі дэкларацыю, уваходзіў і Алексей Рэдзька, за што неўзабаве і быў арыштаваны польскай уладай i асуджаны. Два з паловай гады ён правёў у Віленскай турме на Лукішках. Палітвязні выдавалі рукапісны часопіс «Краты», дзе Дубровіч змяшчаў свае творы пад псеўданімамі Макар і Мікіта. Пасля судовага працэсу ў 1936 г. выйшаў на свабоду, фактычна адбыўшы пакаранне да суда. У 1936-39 г. друкуецца пад псеўданімам А.Дубровіч у заходнебеларускіх перыядычных выданнях "Беларускі летапіс" і "Калоссе". Яго вершы мелі выразную сацыяльную афарбоўку, клікалі да вызвалення роднага краю з-пад уціску. Максім Танк, які быў рэдактарам літаратурнага аддзела "Беларускага летапісу", вылучаў вершы А.Дубровіча як досыць яркія i арыгінальныя.

Ігнат БуйніцкіБеларускі акцёр, рэжысёр, тэатральны дзеяч, стваральнік нацыянальнага прафесійнага тэатра.

Нарадзіўся 10 жніўня (22 жніўня) 1861 года  ў маёнтку Палевачы Празароцкай воласці ў сям’і дробнага шляхціца. Скончыў Рыжскае землямернае вучылішча, вучыўся у прыватнай драматычнай студыі ў Вільні. Працаваў у родных мясцінах каморнікам. У 1907 г. у сваёй сядзібе ў Палівачах (каля Празарокаў) заснаваў самадзейны тэатр, дзе спачатку прымалі ўдзел яго сваякі. Тэатр даваў канцэрты і спектаклі ў Палівачах, Празароках і навакольных вёсках. Вывучаў беларускія песні, танцы, народнае адзенне.

У Вільні 12 лютага 1910 г. тэатр Буйніцкага прыняў удзел у прадстаўленні, якое ўвайшло ў гісторыю пад назвай «Першая беларуская вечарынка ў Вільні». Выступленне танцавальнай трупы Буйніцкага мела на гэтай вечарыне каласальны поспех. Разам з новымі драматычнымі акцёрамі і спевакамі трупа стала прафесійнай і атрымала назву «Першая беларуская трупа» або «Тэатр Ігната Буйніцкага». У 1910—1913 г. тэатр гастраляваў па Беларусі (Мінск, Слуцк, Полацк), двойчы выступаў у Пецярбургу (1911, 1912), а таксама ў Варшаве (1913).

Юозас БулькаНарадзіўся 27 снежня 1925 года ў невялічкай  літоўскай вёсачцы Рыпайчай (літ. Ripaičiai) Уценскага раёна ў сялянскай сям’і. На другую палову дзяцінства Юозаса прыпала вайна. Яна пачалася, калі хлопчыку споўнілася 14 год. Пасля вайны, атрымаўшы школьны атэстат, ён паступае ў сельскагаспадарчы тэхнікум. Моцны атэістычны ўціск ў савецкай Літве перашкодзіў юнаку завершыць вучобу. Дыплом агранома ён не атрымаў: “Выкінулі мяне з тэхнікума за веру”. Але з гэтага часу ў душы засталася незвычайная любоў да роднай прыроды.

Савецкі партыйны дзеяч.

Барыс ВолінНарадзіўся 1 чэрвеня 1886 года ў г. Глыбокае Віцебскай губерні -- 16.2.1957, Масква), партыйны дзеяч.  

Адукацыю атрымаў у Екацярынаслаўскім гарадскім вучылішчы (1901) і на юрыдычным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта. У 1904 уступіў у РСДРП, бальшавік. З 1905 член екацярынаслоўскага камітэта РСДРП. У 1906-07 вёў партыйную працу ў Бранску і на Урале, рэдактар падпольнай газеты "Уфімскі працоўны". У 1910 эмігрыраваў. Наведваў лекцыі на юрыдычным факультэце Парыжскага ўніверсітэта.
У 1913 вярнуўся ў Расію, дзе працягнуў партработу. У 1917 член Маскоўскага камітэта РСДРП(б), прадстаўнік яго муніцыпальнай камісіі, сакратар бальшавіцкай фракцыі Маскоўскай гарадской думы. З верасня 1917 прадстаўнік Калужскай управы ў Замаскварэцкім раёне, член Замаскварэцкага Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта. З 1918 член рэдкалегіі газеты "Праўда".

Тадэуш Даленга-МастовічПісьменнік, журналіст.

Нарадзіўся  10 жніўня 1898 года ў маёнтку Акунёва. 

Бацька Тадэвуша — Стэфан, арандаваў маёнтак, дзе вёў узорную гаспадарку, якая лічылася адной з лепшых у акрузе. Пазней сям'я перабралася ў Глыбокае. Глыбоцкі дом Мастовічаў быў на вуліцы Кракаўскай (цяпер на тым месцы дом № 2 па вул. Савецкай).

Пачатковую адукацыю атрымаў дома, потым вучыўся ў Віленскай гімназіі, якую скончыў у 1915 г. У час вучобы ў гімназіі ўдзельнічаў у нелегальных патрыятычных арганізацыях. У час вучобы ў Кіеўскім універсітэце быў членам польскай ваеннай арганізацыі. У час Грамадзянскай вайны, у 1919 годзе Т. Даленга-Мастовіч дабраахвотнікам пайшоў у польскую армію, дзе служыў да 1922 года. З 1922 жыў у Варшаве, у 1922-1926 супрацоўнік, а потым рэдактар газеты «Rzecz Pospolita», займаўся літаратурнай творчасцю. Ужо ў пачатку 1925 г. на старонках гэтай газеты з'яўляюцца артыкулы і фельетоны, падпісаныя псеўданімам Т.М.. У тым жа 1925 з'яўляюцца і першыя апавяданні. У 1926 пісаў пад новым псеўданімам – Далэнга.

 Язэп ДраздовічБеларускі мастак, скульптар, этнограф, археолаг, педагог. Адзін з заснавальнікаў беларускага нацыянальнага гістарычнага жывапісу. 

Нарадзіўся 1 кастрычніка 1888 года ў засценку Пунькі ў сям’і збяднелага шляхціца – арандатара. У два гады застаўся без бацькі, яго і пяцёра братоў выхоўвала маці Юзэфа, неўзабаве сям’я засталася без зямлі і дома. Вучыўся ў прыватнай настаўніцы, пасля скончыў Віленскую школу малявання (1908). У 1910 – 1914 гг. служыў у арміі, дзе скончыў фельчарскія курсы, у 1-ю сусветную вайну – на Заходнім фронце. Пасля звальнення з арміі з-за стану здароўя жыў у сваякоў на Дзісеншчыне ў фальварку Лявонаўка каля в. Германавічы, пасылаў у «Нашу Ніву» артыкулы пра клопаты хлебаробаў-землякоў.

У 1919 годзе працаваў у Беларускім літаратурна-выдавецкім аддзеле пры Камісарыяце асветы БССР. У 1919 – 1920 гг. у Мінску: мастак-дэкаратар у «Беларускай хатцы», Беларускім дзяржаўным тэатры; у 1919 годзе арганізаваў культурна-асветніцкае таварыства «Заранка», якое адкрывала школы, аматарскі тэатр, бібліятэку; выкладаў малюнак у беларускай гімназіі і жаночай прагімназіі, супрацоўнічаў з літаратурнымі выдавецтвамі як ілюстратар.

Клаўдзій Дуж-ДушэўскіБеларускі грамадска-палітычны і культурны дзеяч.

Нарадзіўся ў мястэчку Глыбокае Дзісненскага павета Віленскай губерні ў сям'і збяднелых шляхцічаў 27 сакавіка (паводле іншых звестак 26 красавіка) 1891 года.

І дзед, і бацька Клаўдзія Сцяпанавіча былі прафесійнымі будаўнікамі. Яны здолелі прывіць хлопчыку павагу і любоў да гэтай прафесіі. Ужо ў старэйшых класах Клаўдзію даручалі кіраваць невялікімі будаўнічымі работамі і нават рабіць уласныя праекты. Тады хлопец цвёрда вырашыў, што яго жыццёвае прызначэнне - архітэктура. 

Аднак каб стаць сапраўдным архітэктарам, неабходна было атрымаць адпаведную адукацыю. І таму, дасягнуўшы адпаведнага ўзросту, Дуж-Душэўскі  едзе ў Вільню і паступае ў рэальнае вучылішча, дзе ён паглыблена вывучае прыродазнаўчыя і фізіка-матэматычныя дысцыпліны. Менавіта тут малады чалавек пазнаёміўся са шматлікімі беларускімі палітычнымі і культурнымі дзеячамі, сярод якіх быў і яго зямляк Вацлаў Ластоўскі. У далейшым яны склалі выдатны дуэт і шмат чаго дасягнулі на ніве палітыкі і культуры.

Іофе Сямён СамуілавічСавецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.

Нарадзіўся 1 чэрвеня 1897 года ў мястэчку Глыбокае Дзісненскага павета Віленскай губерні ў мяшчанскай сям'і. Па іншых звестак нарадзіўся ў 1895 годзе ў вёсцы Мосар.

Скончыў з залатым медалём Смаленскую класічную гімназію (1916), дзе ўдзельнічаў у працы падпольных рэвалюцыйных кружкоў. Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце на медыцынскім факультэце, выбыў 2 кастрычніка 1917 года для паступлення ў войска. Член РСДРП(б) з красавіка 1916 года.

Павел КарузаБеларускі грамадска-палітычны дзеяч, кампазітар.

Нарадзіўся 12 лютага 1900 года ў ваколіцах Глыбокага, яго бацькі жылі ў в. Волкаўшчына. Па іншай версіі ён нарадзіўся ў м. Ваўкалата (Докшыцкі р-н, Віцебская вобл.), па трэцяй - в. Ваўкалатка (Вілейскі р-н, Мінская вобл.). У бацькі Язэпа і маці Магдалены было сямёра дзяцей: Баляслаў, Юльян, Ядвіга, Леанарда, Люцыя, Марыя і Павел.

Скончыў народную школу ў Браславе, затым гімназію (як мяркуецца, у Петраградзе). У пачатку 1920-х гг. прыехаў у Вільню, пражываў на вуліцы Шкаплернай у доме №25. Браў актыўны ўдзел у грамадска-палітычным і культурным жыцці Заходняй Беларусі, узначальваў ЦК Беларускай хрысціянска-дэмакратычнай партыі (БХД). Даравальны запіс Я.Драздовіча ў кнізе "Пабрацімы і вялікая шышка"Быў асабіста знаёмы з Язэпам Драздовічам, пра што сведчыць дароўны запіс мастака ў падоранай Паўлу Карузу кнізе "Пабрацімы і вялікая шышка". З 1924 па 1926 год - вольны студэнт факультэта сацыялогіі і эканомікі Універсітэта Стэфана Баторыя ў Вільні. У 1928 годзе скончыў тэарэтычны факультэт Віленскай кансерваторыі па класе тэорыі і кампазіцыі. У гэты ж час наведваў заняткі ў Варшаўскай кансерваторыі.

Іосіф КорсакПаходзіў з лініі Корсакаў Глыбоцкіх, якая вядома з канца XV ст. была заснавана Багданам Астаф’евічам Карсаковічам. Быў сынам Льва і Марыянны Падпіпенты, дзедзічам Глыбокага, Перадолаў, Ластавічаў, Свілы і Беразвечча ў Полацкім ваяводстве. Ваяваў у 1610 годзе пад Смаленскам, удзельнічаў у паходзе Уладыслава IV на Маскву. Ва ўзнагароду атрымаў у 1623 годзе дзісненскае староства, у тым самым годзе набыў  каралеўскі консэнс на выкуп курылаўскага староства ад Сапегі, а ў 1623 годзе філіпаўскага староства ад Марштына. Гэтым староствам валодаў да 1631 года. У 1626 годзе за вайсковыя заслугі атрымаў маёнтак Антанова ў Мазырскім павеце. У 1633 годзе ў часе вайны за Смаленск арганізаваў за ўласны кошт жаўнераў і бараніў на чале іх дзісненскі замак. Уладыслаў IV дасылаў яму з абозу пад Смаленскам лісты і ўніверсалы пра дапамогу жаўнерамі, правіянтам і амуніцыяй. Каля 1632 года атрымаў староства радомльскае ў Мсціслаўскім ваяводстве, а каля 1634 года стаў старастам мсціслаўскім і першым ланд-войтам Мсціслава. На сейме 1638 года атрымаў зварот грошаў, выдадзеных на жаўнераў у абароне Дзісны. 2 ліпеня 1639 года атрымаў Мсціслаўскае ваяводства.