Цікавая знаходка

9 лістапада 2018 года ў 13.00 завяршыўся інтэрнэт-аўкцыён, на якім за 1 200 € быў прададзены лот № 169 «YAZEP NARTSYZAVICH DRAZDOVICH 1888 Punki - 1954...

Пасланне нашчадкам

Урачыстая перадача паслання будучым пакаленням Беларусі адбылася ў Глыбокім у рамках святкавання Дня народнага...

«Беларусь. Глыбоччына. Радзіма. Нам ёсць чым ганарыцца!»

15 верасня 2021 года, напярэдадні Дня народнага яднання, у музеі прайшла гістарычная гадзіна пад назвай «Беларусь....

17 верасня ў Беларусі будзе адзначацца Дзень народнага адзінства

У адпаведнасці з Указам Кіраўніка дзяржавы ад 7 чэрвеня 2021 года № 206 у Беларусі заснавана дзяржаўнае свята Дзень...

Успамінаючы Афганістан

У апошнія тыдні ўвага ўсяго свету прыкавана да падзей, што развіваюцца ў Афганістане. У Беларусі да іх ставяцца...

136 старонак гісторыі, праўды і болю...

20 жніўня 2021 года ў Глыбокім прайшоў Дзень памяці. У гэты дзень у цэнтральнай раённай бібліятэцы прайшла прэзентацыя...

Сенсацыйная знаходка!

На сайце агенцтва Карла Хеффкеса, якое валодае найбуйнейшым у свеце запасам прыватных фільмаў з 1900 па 1945 год,...

Аб’ёмная скульптура Ісуса Хрыста “Хрыстос у вязніцы” або “Задуменны Хрыстос” – шырока распаўсюджаны ў народнай культуры сюжэт скульптурнай іканаграфіі, які ўзнік у канцы XIV стагоддзя ў Германіі, і праз Польшчу трапіў на Беларусь. Папулярнасць гэтага вобразу мастацтвазнаўцы тлумачаць тым, што вернікі маглі бачыць у сваім заклапочаным Богу ўласныя праблемы і сумненні.
Аб’ёмная скульптура Ісуса Хрыста створана невядомым майстрам-разьбяром. Вобраз паказвае Ісуса, які сядзіць у вязніцы (незадоўга да распяцця на Галгофе). Галава Ісуса, увянчаная цярновым вянком, схілена набок, а правая рука прыціснута да шчакі. Скульптура выканана з высокай ступенню дакладнасці як у аднаўленні знешнасці Хрыста, так і ў перадачы яго эмацыянальнага стану.

Арыфмометр мадэлі “Facit TK” Партатыўная механічная вылічальная машына (арыфмометр) мадэлі “Facit TK” (серыйны нумар 57288). Адметнай асаблівасцю прыбора з’яўляецца двухрадная клавіятура для ўводу лічбаў і змянення парадку лікаў. Арыфметычныя аперацыі над лікамі выконваюцца з дапамогай пракручвання ручкі прывода. Вага вылічальнай машыны складае каля 6 кг.
Арыфмометры гэтай мадэлі выпускаліся шведскай фірмай у 1936 – 1954 гадах, іх агульная колькасць склала больш за 130 тысяч адзінак. “Facit TK” шырока экспартаваўся ў розныя краіны свету, у тым ліку і ў Польшчу, куды дадзены экзэмпляр патрапіў у 1938-1939 гадах праз варшаўскае прамыслова-гандлёвае таварыства “Block-Brun Spółka Akcyjna”. Арыфмометр захоўваўся ў арыгінальным драўляным футляры.

Медаль “За поспехі ў народнай гаспадарцы СССР”, якой быў узнагароджаны В.А. ЛамакаМедаль “За поспехі ў народнай гаспадарцы СССР” (адваротны бок), якой быў узнагароджаны В.А. ЛамакаЗалатым, сярэбраным і бронзавым медалямі ВДНГ у 1962 – 1986 гадах узнагароджваліся ўдзельнікі Выставы дасягненняў народнай гаспадаркі СССР, якія дабіліся значных поспехаў у працы.
У 1960-х гадах, працуючы ў Глыбоцкім лясгасе на пасадзе інжынера лясных культур, Віктар Антонавіч Ламака заснаваў Глыбоцкі дэндралагічны сад – адзін з буйнейшых у Беларусі па велічыні і відавой разнастайнасці. У 1983 годзе яго праца была адзначана бронзавым медалём ВДНГ.

Будзільнік М. ЗалкіндаНадпісы на цыферблаце глыбоцкага будзільніка Механічны гадзіннік з будзільнікам работы глыбоцкага майстра М. Залкінда. Акрамя звычайнага гадзіннікавага механізму, мае механізм званка, які прыводзіцца ў рух спружынай і дзейнічае па прынцыпу завадной цацкі. Цыферблат будзільніка адрозніваецца асаблівай інфарматыўнасцю – майстар паклапаціўся пра тое, каб на ім былі ўказаны яго прозвішча, месца зборкі, гатунак і нават гарантыя.
Спіс уладальнікаў прамысловых і гандлёвых прадпрыемстваў мястэчка Глыбокае за 1923 год паведамляе, што майстар гадзіннікаў Залкінд працаваў па адрасу: вул. Замкавая, 26 (сучасная вул. Леніна). Па некаторых звестках, усе неабходныя дэталі да будучых гадзіннікаў ён закупляў у Варшаве, а ў сваёй глыбоцкай майстэрні ўжо ажыццяўляў іх непасрэдную зборку.

"Далёкая краіна" Язэпа ДраздовічаЖывапіснае палатно беларускага мастака Язэпа Драздовіча. Карціна напісана ў блакітна-карычнева-зялёных танах і ўяўляе пейзаж-фантазію з некаторымі італьянскімі рысамі (звяртае на сябе ўвагу лодка, падобная на традыцыйную венецыянскую гандолу). На пярэднім плане бачна постаць вандроўніка, пад якім аўтар, магчыма, разумее сябе. Асабліва ўражваюць створаныя ўяўленнем мастака велічныя архітэктурныя помнікі. Усе элементы карціны складаюцца разам у прывабны вобраз цудоўнай далёкай краіны, які заклікае гледача да падарожжаў.
Дзіўнае ўяўленне Язэпа Драздовіча адкрывае для нас хараство раней нязнаных краін. Ды і для самога творцы, якога нашчадкі называюць “вечным вандроўнікам”, гэта карціна мела асаблівае значэнне.

 Крэдытная марка (аверс)Пасля заканчэння савецка-польскай вайны (1919-1921) у польскіх вайсковых частках пачалі стварацца кааператывы, якія аб'ядноўвалі ў якасці пайшчыкаў афіцэраў, падафіцэраў, а ў некаторых частках - радавых і вольнанаёмных служачых. Ваенныя кааператывы забяспечвалі сваіх пайшчыкаў прадуктамі і таварамі па цвёрдых цэнах.

Так як пры адсутнасці крэдыту ў кааператыве, яго члены сталі б звяртацца за пакупкамі ў крэдыт да іншых гандляроў, тавары пайшчыкам адпускаліся ў крэдыт, які быў арганізаваны шляхам выдачы крэдытных марак, сума якіх запісвалася ў кнігу, а па гэтых марках кааператыўная крама адпускала тавары і прадукты . Пры атрыманні жалавання кожны член-пайшчык пагашаў свой доўг і яму зноў выдаваліся крэдытныя маркі (вернутыя з крамы ў праўленне) з запісам у кнігу. Такім чынам, адбываўся шматразовы абарот гэтых марак, якія мелі хаджэнне толькі ў межах кааператыва дадзенай вайсковай часткі.

Крэдытная марка (рэверс)Крэдытныя маркі былі металічныя і папяровыя. Металічныя былі больш выгаднымі, так як менш зношваліся ў працэсе абароту. Для іх чаканкі выкарыстоўвалі алюміній, цынк, жалеза, медзь, бронзу, латунь ці нікель. Свае крэдытныя маркі выпускаў і кааператыў 7 батальёна корпуса памежнай аховы ў Падсвіллі. Металічныя крэдытныя маркі выпускаліся ў двух наміналах: цынкавыя «20 грошаў» і «1 злоты» з алюмінію. Надпіс на манеце быў наступны: "SPOLDZ. 7 BAONU. КОР. PODSWILE" (Кааператыў 7 батальёна корпуса памежнай аховы). "MARKА КREDYTOWA" (Крэдытная марка). Адна з такіх манет паступіла ў фонды музея на пастаяннае захаванне.

Маляваны дыван Язэпа ДраздовічаЖывапісны твор мае характэрнае для яго работ афармленне кампазіцыі: у цэнтры - сюжэтны малюнак (начны краявід з замкам і двума белымі лебедзямі), аздоблены расліннай абмалёўкай з кветак і садавіны.

Маляваныя дываны вядомы на Беларусі з канца XIX стагоддзя, аднак найбольшае іх распаўсюджванне прыпадае на 1930-50-я гг. У гэты час вядзецца інтэнсіўнае будаўніцтва беларускай вёскі і насценныя дываны становяцца галоўным упрыгажэннем інтэр’еру сялянскай хаты. Маляваныя дываны Язэпа Драздовіча, большасць з якіх былі створаны на Дзісненшчыне ў 1930-я гады, адрозніваюцца непаўторнымі сюжэтамі і з’яўляюцца гісторыка-культурнай каштоўнасцю нашай краіны.

Напольны гадзіннік у экспазіцыі музеяМеханізм гадзінніка фірмы “Gustav Becker”Драўляны корпус гадзінніка аздоблены дэкорам, унутры змешчаны гадзіннікавы механізм з маятнікам і двума гірамі, а таксама гонг тыпу “Trio Gong”. На цыферблаце змешчана фірменнае кляймо ў выглядзе якара з каронай і літары “G” і “B” – ініцыялы вядомага нямецкага майстра, фабрыканта і заснавальніка гандлёвай маркі – Густава Бекера.
Паколькі на гадзіннікавым механізме адсутнічае серыйны нумар, можна меркаваць, што створаны ён быў не раней 1926 года, калі кампанія-вытворца “Vereinigte Freiburger Uhrenfabriken” спыніла нумарацыю сваёй прадукцыі. Месцам стварэння дадзенага гадзінніка, верагодна, з’яўляецца сілезскі горад Фрайбург (сучасная назва – Свебадзіцы).

Праект помніка ў ГлыбокімУвекавечыць імя Янкі Купалы ў Маскве прадстаўнікі беларускай дыяспары ў Расіі Антон Сабалеўскі і Францішак Каўрыга задумалі амаль дваццаць гадоў назад. У Маскве паэт вучыўся, тут ён і загінуў. Беларускі скульптар Валяр'ян Янушкевіч стварыў па заказу дыяспары 50-сантыметровы бронзавы макет. Аднак да стварэння помніка ў поўны рост - чатыры метры вышынёй - справа не дайшла.

Да святкавання 120-годдзя з дня нараджэння паэта, у Беларусі быў аб’яўлены конкурс праектаў помніка Я.Купалу. Лепшы праект планавалася ўстанавіць у Маскве. У выніку з пяці прадстаўленых работ лепшым быў названы эскіз Льва Гумілеўскага і яго сына Сяргея. Цікава мастацкае рашэнне манумента. Паэт абапіраецца на вясковую агароджу, на якой ляжыць расчыненая кніга. Побач з агароджай выгінаецца вялікі бронзавы ліст папаратніку. У ліпені 2007 года, у сувязі з святкаваннем 125-годдзя з дня нараджэння, у Маскве быў устаноўлены помнік Янку Купалу. Манумент паставілі ў скверы на Кутузаўскім праспекце, непадалёк ад федэральнай трасы Масква - Мінск. Паміж Расіяй і Беларуссю адбыўся своеасаблівы абмен скульптурнымі кампазіцыямі: у Маскве ўсталявалі помнік Купале, а ў Мінску з'явіўся помнік Пушкіну.  Тым часам, змарыўшыся весці перапіску з маскоўскімі ўладамі, ініцыятар ідэі Антон Сабалеўскі выкупіў бронзавага Купалу ў Валяр'яна Янушкевіча і прывёз да сябе на радзіму. Тут у  Глыбокім, ён  падарыў скульптуру нашаму музею. 

За нумарам КП 9699 гэты музейны экспанат назаўжды занесены ў асноўны фонд музея.

Прас спіртавыНапярэдадні святкавання 10-ці гадовага юбілею, нашаму музею быў паднесены незвычайны падарунак - спіртавы прас. Падарыў незвычайны прадмет даўні сябар музея, жыхар Санкт-Пецярбурга Блышко Павел Фёдаравіч. Знаходзячыся на адным з рынкаў Кракава, ён запрыкмеціў гэты ўнікальны прадмет і купіў яго ў падарунак "юбіляру".

Напачатку ХХ стагоддзя спіртавыя прасы лічыліся аднымі з самых практычных прыбораў для прасавання тканін. Развіццё іх вытворчасці ішло вельмі хутка. Выцясняючы звыклыя вугальныя прасы, яны станавіліся незаменным прадметам хатняга ўжытку. Ні дыму, ні куравы, ні паху - прастата канструкцыі, вытанчанасць і бяспека. 

Прас спіртавыНапрыклад, спіртавы прас маркі "Слава" - нікеляваны, дарожны, вагой 2,5 фунта, каштаваў у свой час 5 рублёў. Праз 10 хвілін пасля запальвання прас гатовы да працы. Расходаваў ён усяго на 1,25 капеек спірту ў гадзіну (кошт на 1905 год). Для запальвання гарэлка дастаецца з праса, ставіцца на спецыяльную падстаўку, у ёмкасць якой заліваўся спірт. Калі ўвесь стрыжань гарэлкі пакрываўся агеньчыкамі - яго ўстаўлялі ў прас, які награваўся. Каб загасіць гарэлку - яе вымалі і задзімалі агонь.