Сусветны дзень без аўтамабіля

Стала ўжо добрай традыцыяй праводзіць у гэты дзень вандроўкі на веласіпедзе па роднаму краю. У мінулым годзе 22 верасня...

«Мосар: Мекка для турыстаў і культурны цэнтр»

14 верасня 2019 года на старонках «Сельскай газеты» з'явіўся артыкул «Мосар: Мекка для турыстаў і культурны цэнтр»....

І зноў падарункі для музея

У апошні час стала добрай традыцыяй папаўненне фондаў нашага музея экспанатамі, якія набылі людзі на розных...

Абласны семінар ідэолагаў

16 жніўня 2019 года ў Глыбокім праходзіў абласны занальны семінар для работнікаў, якія займаюцца арганізацыяй...

Візіт польскай парламенцкай дэлегацыі ў Глыбокае

23 жніўня ў Глыбокім сустракалі афіцыйную парламенцкую дэлегацыю Рэспублікі Польшча на чале з віцэ-маршалкам Сойма...

Адказы на заданні гарадскога квеста "Тайны вішнёвай квецені"

...

Віртуальнае знаёмства з Мосарам

24 ліпеня 2019 года навуковы супрацоўнік музея Дзмітрый Абрамчык і экскурсавод культурна-дэндралагічнага комплексу в....

Юозас БулькаНарадзіўся 27 снежня 1925 года ў невялічкай  літоўскай вёсачцы Рыпайчай (літ. Ripaičiai) Уценскага раёна ў сялянскай сям’і. На другую палову дзяцінства Юозаса прыпала вайна. Яна пачалася, калі хлопчыку споўнілася 14 год. Пасля вайны, атрымаўшы школьны атэстат, ён паступае ў сельскагаспадарчы тэхнікум. Моцны атэістычны ўціск ў савецкай Літве перашкодзіў юнаку завершыць вучобу. Дыплом агранома ён не атрымаў: “Выкінулі мяне з тэхнікума за веру”. Але з гэтага часу ў душы засталася незвычайная любоў да роднай прыроды.

Доўгі час працаваў Юозас Булька рабочым на Вільнюскім заводзе электралічыльнікаў. Узначальваў пярвічную арганізацыю Таварыства Чырвонага Крыжа. Таварыства існавала не на паперы. Праводзілася шмат мерапрыемстваў, накіраваных на выхаванне работнікаў завода. Булька разгарнуў на прадпрыемстве сапраўдную антыалкагольную барацьбу. У 1972 годзе Ленінградскія дакументалісты знялі кінастужку “Я, ты і здароўе” – пра надзвычай эфектыўную антыалкагольную кампанію ў калектыве завода. Аб дзейнасці Юозаса Булькі пісаў часопіс “Цвярозасць і культура”.   Ю. Булька асабіста здаў 15 літраў крыві, за што ён і быў узнагароджаны медалём “Ганаровы донар СССР”. У сярэдзіне 80-х гадоў Ю. Булька звольніўся з завода і пайшоў працаваць закрыстыянам у касцёл. На той час яму было 55 гадоў. І толькі цяпер пачала збывацца яго даўняя мара – служыць Пану Богу і людзям. Ён паступае на вучобу і заканчвае духоўную семінарыю. Святарскае пасвячэнне Юозас Булька атрымаў, калі яму споўнілася 60 год. У сан быў пасвячоны ў польскім горадзе Улацлавак. Такім доўгім быў яго шлях да святарства. 

Спачатку працаваў ў Сібіры і на поўначы Расіі. У 1989 годзе біскуп Кандрусевіч запрасіў яго ў Беларусь. Булька выбірае не вялікі сталічны касцёл, а самую “глыбінку” – вёску Удзела ў Глыбоцкі раёне. Старажытны касцёл у гэтай вёсцы знаходзіўся ў жахлівым стане. Літаральна за год ксёндз з парафіянамі аднавілі святыню. У 1990 годзе ксяндзу перадаюць і мосарскую парафію з касцёлам св. Ганны. Тут таксама трэба было пачынаць з “чыстага аркуша”. З кожным годам тэрыторыя ля мосарскай святыні набывала новыя рысы небывалага хараства і прыгажосці. Імкнучыся наблізіць вяскоўцаў да Пана Бога, ксёндз пастараўся паказаць веліч стварыцеля праз хараство прыроды, створанае рукамі саміх вернікаў. З гэтага часу і пачалася работа па добраўпарадкаванню прыкасцёльнай тэрыторыі, будучага буйнога культурна-дэндралагічнага комплексу. З’яўляліся новыя скульптуры і скульптурныя кампазіцыі, разбіваліся прыгожыя алеі, ствараліся месцы для адпачынку. У 1990   годзе перад касцёлам устаноўлена скульптурная копія знакамітай работы Мікеланджэла “Аплакванне Хрыста”. У 1996 годзе была збудавана копія віленскай Вострай брамы, у якой змясцілася копія славутага цудатворнага абраза Маці Божай Вастрабрамскай. 15 жніўня 2005 года ў Мосары пастаўлены першы ў краіне помнік у гонар папы Яна Паўла ІІ. 

Ксёндз за час сваёй душапастырскай працы ў мосарскай парафіі выхаваў 16 ксяндзоў. Ён вёў будаўніцтва Дунілавіцкага, Шаркаўшчынскага і Варапаеўскага касцёлаў, завяршыў рэстаўрацыю капліцы Друцкіх-Любецкіх у  вёсцы Казлоўшчына. Пры яго непасрэдным удзеле узноўлена гістарычная назва вёскі Парыж, дзе па праекту ксяндза збудавана паменшаная копія Эйфелевай вежы і адчынены музей Яна Паўла ІІ. 7 студзеня 2005 года ксёндз Юозас Булька атрымаў прэмію Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне”. Гэта першы каталіцкі святар Беларусі, які атрымаў такую высокую дзяржаўную узнагароду. За шматлікую падзвіжніцкую дзейнасць па ўмацаванню духоўных каштоўнасцей, прапаганду здаровага ладу жыцця пробашч узнагароджаны медалём Францыска Скарыны ў 2006 годзе. Ад Папы Яна Паўла ІІ – атрымаў ганаровае званне “Канонік Віцебскай дыяцэзіі”. 

На пачатку 2010 года святара не стала. Яго магіла знаходзіцца на прыкасцельнай тэрыторыі, ля ўваходу ў храм  св. Ганны. Таго храму, дзе правёў свае лепшыя гады жыцця ксёндз-пралат Юозас Булька.